Klantcase CKV Unitas/Perspectief

Jan Hop, Voorzitter

CKV Unitas bestaat 65 jaar. Een stabiele vereniging, gedragen door vrijwilligers. De afgelopen jaren is er veel veranderd. De korfbalsport ontwikkelt zich sterk, het niveau stijgt en de sport professionaliseert. Unitas is daarin meegegaan. Sinds vier jaar speelt de club op het hoogste niveau van Nederland, de Korfbal League. Dat is bijzonder. Het zijn geen professionals. Je kunt er niet van leven. Maar het vraagt wel om een andere manier van organiseren.

Op het moment dat die ambitie wordt uitgesproken, zegt voorzitter Jan Hop, weet je dat je ook naar de randzaken moet kijken. Het gaat dan niet alleen meer over wat er op het veld gebeurt.

Die vraag wordt concreet wanneer de mogelijkheid ontstaat om gebruik te maken van een NOC*NSF-regeling die de professionalisering ondersteunt. 75% van de kosten wordt vergoed, 25% moet de vereniging zelf opbrengen. Dat klinkt aantrekkelijk, maar het zet meteen druk op de keuze. Het is geen vrijblijvende subsidie. Wie instapt, committeert zich. Financieel en bestuurlijk.

Voor Jan volgt dan de afweging: wat kan de club dragen? En wat gebeurt er als het niet brengt wat je hoopt?

Randzaken worden hoofdzaken
Clubs in de top 10 van Nederland worden steeds meer kleine organisaties. Dat merkt Unitas ook. Spelen op het hoogste niveau vraagt niet alleen iets van spelers en staf, maar van alles eromheen. Randzaken worden hoofdzaken.

Binnen CKV Unitas wordt daarom gekeken waar professionalisering het meeste effect kan hebben. Sportief stonden we er goed voor en technisch liep het ook, zegt Jan, dus daar zat het probleem niet. De grootste ontwikkelruimte zat aan de commerciële kant: sponsoring, netwerk, zichtbaarheid.

Die keuze is niet makkelijk. Commercie raakt aan cultuur. Aan vrijwilligers die soms al jaren meelopen. Het gaat om de eerste betaalde functie binnen de vereniging, los van de trainers. Daar moet je uitleg bij geven en tijd voor nemen. Die verantwoordelijkheid ligt bij de voorzitter. En daarmee ook de vraag hoe je die ambities structureel draagt.

Passendheid boven profiel
Dan volgt de vraag: wie gaat dit doen? Zet je een vacature uit en haal iemand binnen die de club nog moet leren kennen? Of zoek je iemand die begrijpt hoe topsport en vrijwilligers samenkomen?

Thomas Jongma komt in beeld als één van de kandidaten. Tegelijk waren Wouter van Ree en Wim Wijnholds al langer betrokken. Dan ga je praten. Niet over rollen of functies, maar over ambitie en passendheid.

Jan nodigt Wouter uit. Wie ben je met je bedrijf? Wat doen jullie samen? Hoe kijken jullie hiernaar? In die gesprekken ontstond een beeld dat klopte voor de vereniging en voor de rol die Thomas zou krijgen.

Zo ontstond de samenwerking met Spring. Wat lag er op tafel? En waar zat het gat dat Unitas zelf niet kon invullen? En wat kon Spring daarin betekenen? Ook werd gekeken hoe die samenwerking wederkerig kon zijn, bijvoorbeeld in zichtbaarheid en netwerk. Er werd gekozen voor een afgebakende inzet: twee jaar, één dag per week.

Eenvoud als uitgangspunt
Vanaf het begin was duidelijk dat het traject pragmatisch moet blijven. Aan de ene kant was er de subsidieregeling, met bijbehorende verantwoording. Aan de andere kant de wens om niet te verzanden in documenten. Dat vroeg om eenvoud.

Spring stelde voor om met één plan te werken en structuur te brengen via het OGSM-model. Alle doelstellingen op één pagina. Richting, keuzes en meetpunten zichtbaar voor bestuur en vereniging.

Daaronder stond ook de financiële doelstelling, die fors hoger lag dan wat de club gewend is. De stap van ongeveer dertigduizend naar boven de honderdduizend euro aan sponsorinkomsten werd uitgesproken.

Verantwoordelijkheid delen
Vanaf dag één was duidelijk dat de verantwoordelijkheid niet bij één persoon mocht blijven hangen. Daarom werd een stuurgroep ingericht met Jan Hop, Tjardo Dijkstra en Wouter van Ree. Dat klinkt misschien zwaar, zegt Jan, maar zo bleef het traject bestuurlijk verankerd en stond Thomas er niet alleen voor.

Thomas werkte nauw samen met de sponsorcommissie. Dat was bewust. Kennis, contacten en aanpak moeten landen in de vereniging. Via ledenvergaderingen en break-out sessies werd gedeeld waar aan gewerkt wordt en waarom.

De resultaten zijn zichtbaar. Financieel, maar ook in marketing en communicatie. Unitas wordt zichtbaarder op de markt. Tegelijk blijft helder waar het nog kwetsbaar is en waar verdere stappen nodig zijn.

Van groei naar bestendiging
Het traject startte in januari 2025 met een looptijd van twee jaar. In die periode kwamen er extra doelen bij en werden nieuwe piketpaaltjes geslagen. Steeds met dezelfde vraag: hoe zorg je dat wat is opgebouwd ook blijft staan? Voor Jan voelt deze rol niet tijdelijk. De discussie gaat niet meer over of, maar over hoe dit structureel onderdeel wordt van de vereniging. De focus verschuift van groei naar bestendiging.

Jan is inmiddels vier jaar voorzitter. Waar de afgelopen jaren vooral in het teken stonden van bouwen en groeien, gaat het nu om borging, kwaliteit en vasthouden wat werkt. Hij had nooit gedacht dat Unitas het hoogste niveau van Nederland zou halen, maar er zat potentie. Een prachtige club, met veel mensen die zich inzetten.

Wat voor Jan telt, is dat CKV Unitas een vereniging blijft. Een plek waar mensen bij horen, waar je naar elkaar omziet, ongeacht financiële successen. Het zit niet in één element, maar in een opeenstapeling van keuzes, veel radartjes die samen bewegen.

En dat is precies wat hij ook terugzag in de samenwerking met Spring: ‘dat zijn absoluut de mensen.’